22 mei. 2008
3 minuten
Lees het droeve avontuur van Peter Kempers, die manmoedig op weg ging naar HET Instrument, maar die door technische problemen onverrichterzake naar huis moest terugkeren.
Het was dinsdag 20 mei 2008.
Ik had voor die dag een uitnodiging ontvangen van Kees Groeneveld om aanwezig te zijn op een VIP-ontvangst, ter gelegenheid van de opening van het zoveelste Instrument. Nu was ik lang geleden, als hulpje van mijn toenmalige "baas" Peekel er in 1956 (in de Apollo-hal) al getuige van hoe de opbouw van Het Instrument verliep. Zoiets blijft je je hele leven volgen en niet op een onaangename wijze. Ik ben dus een Instrument Old-Timer. Dan is het extra leuk als je van Kees Himself een persoonlijke uitnodiging krijgt!
De afstand Oostvoorne-Utrecht (hoewel slechts 100 kilometer) is eigenlijk moeilijk snel te overbruggen. Dus… het Openbaar Vervoer zou deze dinsdag de oplossing moeten bieden.
Ik ben niet meer zo snel ter been en had me dus al langere tijd afgevraagd hoe ik naar het dichtstbijzijnde NS-station zou moeten komen. Uiteindelijk koos ik voor de pont Rozenburg-Maassluis, vanwaar ik slechts ca. 1000 meter hoefde te lopen om de Sprinter naar Rotterdam CS te halen. Omdat ik al die 38 jaren met diezelfde pont heen-en-weer naar Vlaardingen was gegaan, herkende men mij nog en inderdaad wachtten ze tot ik er zou zijn… Maar toen ze zagen dat ik eerst nog moest parkeren, alvorens te voet mee te kunnen, was dat teveel en moest ik 20 minuten wachten totdat ze weer terug waren. Jammer dus: 1e vertraging.
Het lopen naar het station lopen (900 meter slechts volgens Google Earth) ging toch zo langzaam, dat al die andere mede-pontreizigers me ver voor kwamen en wél de geplande trein haalden! Jammer dus: 2e vertraging.
Maar niet getreurd, onze onvolprezen NS bracht me door een prachtig boslandschap, vroeger slechts een rit door een vlakke maar oer-hollandse polder, naar Rotterdam CS, waar ik direct mijn trein naar Utrecht CS vond. Dan zou ik dus keurig op tijd voor Kees’ uitnodiging kunnen komen.
Helaas…
De nog steeds even metalen stem als toen in 1956 kondigde aan dat "de trein naar Utrecht vanwege een communicatiestoring (of zoiets moderns) niet zou vertrekken. Jammer dus: 3e vertraging.
De reizigers groepten zich te zamen rond het NS-personeel, dat helaas evenveel wist als wij ("ze vertelle ons ook niks…"). Mijn ervaring met industriele automatisering gaf genoeg en uitgebreid stof tot conversatie met oude machinisten en gezellige Rotterdamse huisvrouwen. De automatisering bij onze spoorwegen is echter nog niet wat het zou moeten zijn (vroeger noemden wij dat vriendelijk een understatement)
Na een uur wachten op de niet komende trein – en toen dus op Het Instrument alles al haast voorbij was – besloot ik maar terug te gaan. Het kostte nog een half uur (en drie Sprinters terug naar Maassluis) om mijn niet gebruikte kaartje te kunnen her-verzilveren ("er zijn nog 30 wachtenden voor u"). Jammer: 4e vertraging.
In Maassluis aangekomen, was mijn ontvangen handgeschreven terugbewijs niet in staat om het automatische klaphek voor me te openen, zodat ik van onze NS nog een klap na kreeg toen ik probeerde met een mede ex-reiziger door hetzelfde uitgangspoortje te slippen: 5e vertraging.
Op de pont belde ik mijn vrouw, die met haar automobiel, dus geheel onafhankelijk van het openbaar vervoer, ook op weg was naar Oostvoorne. Helaas zat ze in een file bij Schiedam en kwam pas thuis toen ik mijn tweede wijntje al op had.
Kees, bedankt voor je uitnodiging, maar je hebt nog een grote taak voor je om een aantal zaken in dit land net zo positief te beïnvloeden als je dat al doet in de Industriele Automatisering.
Tot ziens !
Peter Kempers
PS: En sorry dat ik er niet was!