Spektakel met sensoren

Bij het Centrum voor Mechanische en Maritieme Constructies (CMC), onderdeel van TNO Bouw en Ondergrond, kijken ze niet op een sensor meer of minder. Bij de uitvoering van spanning-, trilling-, en schokonderzoek is de sensor een onontbeerlijke schakel. We praten met Cees van Everdink.

Foto: Opstelling voor het beproeven van de separatietrap van de VEGA-raket. Het groene gedeelte is een hulpconstructie. Het aluminiumkleurige deel betreft de structuur die wordt beproefd.

Een spectaculaire activiteit van het CMC vormt het onderzoek bij onderwaterexplosies. Schepen van de Nederlandse marine worden dan op schok beproefd, waarbij daadwerkelijk een bom tot ontploffing wordt gebracht. Voor zo’n gelegenheid wordt een schip in een maanden durende voorbereiding volledig geïnstrumenteerd. Tweehonderd sensoren moeten vervolgens in een enkel ogenblik al die moeite honoreren door hun signaal naar de centrale data-acquisitie unit te sturen. “Je hebt het hier over behoorlijk grote bandbreedtes: tweehonderd 24-bits kanalen, die bijvoorbeeld worden gesampled met 400 kHz, reken dan de datastromen maar uit”, rekent Van Everdink voor. “Die krijg je bijna niet weg.”

“We spitsen het nu even toe op marinetoepassingen, maar we doen ook veel ander werk, zoals aanvaarproeven en strandingsproeven. Die zijn ook redelijk spannend. Voor DutchSpace gaan we binnenkort een motorframe beproeven en vorig jaar hadden we hier een separatietrap van de Ariane-raket onder handen. We komen ook wel in fabrieken waar trillingsproblemen zijn. En we hebben hier dus ook een trilmachine staan. Trillen, daar zitten problemen, daar moet nog het nodige gebeuren”, aldus Van Everdink.

Hoe beter de sensor, hoe beter uw metingen?
“Dat wel. Maar als je de meting hebt is het ook: hoe interpreteer ik die, wat ga ik er verder mee doen? Aan alleen meten heb je natuurlijk niets. En de ideale sensor bestaat niet.”

Vrijdag 25 mei, 08.30 – 13.00 uur
Sensorsystemen in machines en apparaten, een sensor is nog geen meting