17 feb. 1999
2 minuten
In het lab gekweekte organen – dat klinkt nog een beetje luguber, maar de voordelen van het produceren van menselijke organen in het laboratorium zouden immens zijn. En patiënten die met zo’n orgaan kunnen worden geholpen, zullen zich weinig aantrekken van dat soort sentimenten.
Zo kan bijvoorbeeld een van menselijke cellen gemaakte lever worden gebruikt als een tussenstap worden gebruikt voor het testen van medicijnen, voordat ze op mensen worden uitgeprobeerd. En een blaas, een alvleesklier of zelfs een hart dat is opgebouwd uit cellen van de patiënt zelf zou kunnen worden getransplanteerd. De patiënt hoeft dan niet meer te wachten op donororganen en de kans op afstoting is dan geëlimineerd.
Bloedvaten
Er komen regelmatig berichten in het nieuws over belangrijke doorbraken op dit gebied van regeneratieve geneeskunde, maar er zijn ook nog veel nog lang niet opgeloste problemen. Onderzoekers hebben weliswaar manieren gevonden om orgaanweefsel in vitro te kweken, maar ze zijn er nog niet in geslaagd om volledige organen te produceren, vooral ook omdat ze nog niet weten hoe ze bloedvaten moeten maken om het orgaanweefsel te voeden.
3D-printer
Eerder dit jaar bedacht Jennifer Lewis, materiaalwetenschapper op de Harvard University, een manier om met 3D-printers kleine lege ruimten te maken als onderdeel van een model van een weefsel dat bestaat uit diverse verschillende materialen en celtypen. Om een vereenvoudigde versie van weefsel, compleet met bloedvaten, te creëren rustte Lewis een printer uit met minuscule printkoppen met verschillende ‘inkten’. De ene bestond uit extracellulaire matrix, het biologische materiaal dat cellen aan elkaar verbindt tot weefsels, een andere bevatte zowel extracellulaire matrix als levende cellen. Een derde inkt zorgde voor de bloedvaten. Die inkt was zo ontworpen dat hij smelt bij afkoeling in plaats van verwarming. Alle inkten konden bij kamertemperatuur worden geprint.
team printte een weefsel van inkten, met daarin een wirwar van ‘vaten’. Daarna koelden ze het materiaal en verwijderden ze de gesmolten bloedvatinkt, zodat holle buisjes overbleven. In die buisjes werden endotheelcellen geïnjecteerd, die een bekleding vormen voor de buisjes, zodat ze vloeistof kunnen bevatten.
Een netwerk van bloedvaten is niet alleen essentieel voor organen die moeten worden getransplanteerd, maar zou het ook mogelijk maken om dikkere en langer levende ‘stand-in’-organen te vervaardigen voor laboratoriumproeven met medicijnen.
Bron: Singularity Hub
Anderen lazen ook
